ویکی بلی

ر

حیدربابا ، ایلدیریملار شاخاندا

حیدربابا چو ابر شَخَد ،‌ غُرّد آسمان

سئللر ، سولار ، شاققیلدییوب آخاندا

سیلابهاى تُند و خروشان شود روان

قیزلار اوْنا صف باغلییوب باخاندا

صف بسته دختران به تماشایش آن زمان

سلام اولسون شوْکتوْزه ، ائلوْزه !

بر شوکت و تبار تو بادا سلام من

منیم دا بیر آدیم گلسین دیلوْزه

گاهى رَوَد مگر به زبان تو نام من

حیدربابا ، کهلیک لروْن اوچاندا

حیدربابا چو کبکِ تو پَرّد ز روى خاک

کوْل دیبینَّن دوْشان قالخوب ، قاچاندا

خرگوشِ زیر بوته گُریزد هراسناک

باخچالارون چیچکلنوْب ، آچاندا

باغت به گُل نشسته و گُل کرده جامه چاک

بیزدن ده بیر موْمکوْن اوْلسا یاد ائله

ممکن اگر شود ز منِ خسته یاد کن

آچیلمیان اوْرکلرى شاد ائله

دلهاى غم گرفته ، بدان یاد شاد کن

بایرام یئلى چارداخلارى ییخاندا

چون چارتاق را فِکنَد باد نوبهار

نوْروز گوْلى ، قارچیچکى ، چیخاندا

نوروزگُلى و قارچیچگى گردد آشکار

آغ بولوتلار کؤینکلرین سیخاندا

بفشارد ابر پیرهن خود به مَرغزار

بیزدن ده بیر یاد ائلییه ن ساغ اوْلسون

از ما هر آنکه یاد کند بى گزند باد

دردلریمیز قوْى دیّکلسین ، داغ اوْلسون

گو :‌ درد ما چو کوه بزرگ و بلند باد

حیدربابا ، گوْن دالووى داغلاسین !

حیدربابا چو داغ کند پشتت آفتاب

اوْزوْن گوْلسوْن ، بولاخلارون آغلاسین !

رخسار تو بخندد و جوشد ز چشمه آب

اوشاخلارون بیر دسته گوْل باغلاسین !

یک دسته گُل ببند براى منِ خراب

یئل گلنده ، وئر گتیرسین بویانا

بسپار باد را که بیارد به کوى من

بلکه منیم یاتمیش بختیم اوْیانا

باشد که بخت روى نماید به سوى من

حیدربابا ،‌ سنوْن اوْزوْن آغ اوْلسون !

حیدربابا ،‌ همیشه سر تو بلند باد

دؤرت بیر یانون بولاغ اوْلسون باغ اوْلسون !

از باغ و چشمه دامن تو فرّه مند باد

بیزدن سوْرا سنوْن باشون ساغ اوْلسون !

از بعدِ ما وجود تو دور از گزند باد

دوْنیا قضوْ-قدر ، اؤلوْم-ایتیمدى

دنیا همه قضا و قدر ، مرگ ومیر شد

دوْنیا بوْیى اوْغولسوزدى ، یئتیمدى

این زال کى ز کُشتنِ فرزند سیر شد ؟

حیدربابا ، یوْلوم سنَّن کج اوْلدى

حیدربابا ، ‌ز راه تو کج گشت راه من

عؤمروْم کئچدى ، گلممه دیم ، گئج اوْلدى

عمرم گذشت و ماند به سویت نگاه من

حیدربابا ، ایلدیریملار شاخاندا

حیدربابا چو ابر شَخَد ،‌ غُرّد آسمان

سئللر ، سولار ، شاققیلدییوب آخاندا

سیلابهاى تُند و خروشان شود روان

قیزلار اوْنا صف باغلییوب باخاندا

صف بسته دختران به تماشایش آن زمان

سلام اولسون شوْکتوْزه ، ائلوْزه !

بر شوکت و تبار تو بادا سلام من

منیم دا بیر آدیم گلسین دیلوْزه

گاهى رَوَد مگر به زبان تو نام من

حیدربابا ، کهلیک لروْن اوچاندا

حیدربابا چو کبکِ تو پَرّد ز روى خاک

کوْل دیبینَّن دوْشان قالخوب ، قاچاندا

خرگوشِ زیر بوته گُریزد هراسناک

باخچالارون چیچکلنوْب ، آچاندا

باغت به گُل نشسته و گُل کرده جامه چاک

بیزدن ده بیر موْمکوْن اوْلسا یاد ائله

ممکن اگر شود ز منِ خسته یاد کن

آچیلمیان اوْرکلرى شاد ائله

دلهاى غم گرفته ، بدان یاد شاد کن

بایرام یئلى چارداخلارى ییخاندا

چون چارتاق را فِکنَد باد نوبهار

نوْروز گوْلى ، قارچیچکى ، چیخاندا

نوروزگُلى و قارچیچگى گردد آشکار

آغ بولوتلار کؤینکلرین سیخاندا

بفشارد ابر پیرهن خود به مَرغزار

بیزدن ده بیر یاد ائلییه ن ساغ اوْلسون

از ما هر آنکه یاد کند بى گزند باد

دردلریمیز قوْى دیّکلسین ، داغ اوْلسون

گو :‌ درد ما چو کوه بزرگ و بلند باد

حیدربابا ، گوْن دالووى داغلاسین !

حیدربابا چو داغ کند پشتت آفتاب

اوْزوْن گوْلسوْن ، بولاخلارون آغلاسین !

رخسار تو بخندد و جوشد ز چشمه آب

اوشاخلارون بیر دسته گوْل باغلاسین !

یک دسته گُل ببند براى منِ خراب

یئل گلنده ، وئر گتیرسین بویانا

بسپار باد را که بیارد به کوى من

بلکه منیم یاتمیش بختیم اوْیانا

باشد که بخت روى نماید به سوى من

حیدربابا ،‌ سنوْن اوْزوْن آغ اوْلسون !

حیدربابا ،‌ همیشه سر تو بلند باد

دؤرت بیر یانون بولاغ اوْلسون باغ اوْلسون !

از باغ و چشمه دامن تو فرّه مند باد

بیزدن سوْرا سنوْن باشون ساغ اوْلسون !

از بعدِ ما وجود تو دور از گزند باد

دوْنیا قضوْ-قدر ، اؤلوْم-ایتیمدى

دنیا همه قضا و قدر ، مرگ ومیر شد

دوْنیا بوْیى اوْغولسوزدى ، یئتیمدى

این زال کى ز کُشتنِ فرزند سیر شد ؟

حیدربابا ، یوْلوم سنَّن کج اوْلدى

حیدربابا ، ‌ز راه تو کج گشت راه من

عؤمروْم کئچدى ، گلممه دیم ، گئج اوْلدى

عمرم گذشت و ماند به سویت نگاه من

حیدربابا ، ایلدیریملار شاخاندا

حیدربابا چو ابر شَخَد ،‌ غُرّد آسمان

سئللر ، سولار ، شاققیلدییوب آخاندا

سیلابهاى تُند و خروشان شود روان

قیزلار اوْنا صف باغلییوب باخاندا

صف بسته دختران به تماشایش آن زمان

سلام اولسون شوْکتوْزه ، ائلوْزه !

بر شوکت و تبار تو بادا سلام من

منیم دا بیر آدیم گلسین دیلوْزه

گاهى رَوَد مگر به زبان تو نام من

حیدربابا ، کهلیک لروْن اوچاندا

حیدربابا چو کبکِ تو پَرّد ز روى خاک

کوْل دیبینَّن دوْشان قالخوب ، قاچاندا

خرگوشِ زیر بوته گُریزد هراسناک

باخچالارون چیچکلنوْب ، آچاندا

باغت به گُل نشسته و گُل کرده جامه چاک

بیزدن ده بیر موْمکوْن اوْلسا یاد ائله

ممکن اگر شود ز منِ خسته یاد کن

آچیلمیان اوْرکلرى شاد ائله

دلهاى غم گرفته ، بدان یاد شاد کن

بایرام یئلى چارداخلارى ییخاندا

چون چارتاق را فِکنَد باد نوبهار

نوْروز گوْلى ، قارچیچکى ، چیخاندا

نوروزگُلى و قارچیچگى گردد آشکار

آغ بولوتلار کؤینکلرین سیخاندا

بفشارد ابر پیرهن خود به مَرغزار

بیزدن ده بیر یاد ائلییه ن ساغ اوْلسون

از ما هر آنکه یاد کند بى گزند باد

دردلریمیز قوْى دیّکلسین ، داغ اوْلسون

گو :‌ درد ما چو کوه بزرگ و بلند باد

حیدربابا ، گوْن دالووى داغلاسین !

حیدربابا چو داغ کند پشتت آفتاب

اوْزوْن گوْلسوْن ، بولاخلارون آغلاسین !

رخسار تو بخندد و جوشد ز چشمه آب

اوشاخلارون بیر دسته گوْل باغلاسین !

یک دسته گُل ببند براى منِ خراب

یئل گلنده ، وئر گتیرسین بویانا

بسپار باد را که بیارد به کوى من

بلکه منیم یاتمیش بختیم اوْیانا

باشد که بخت روى نماید به سوى من

حیدربابا ،‌ سنوْن اوْزوْن آغ اوْلسون !

حیدربابا ،‌ همیشه سر تو بلند باد

دؤرت بیر یانون بولاغ اوْلسون باغ اوْلسون !

از باغ و چشمه دامن تو فرّه مند باد

بیزدن سوْرا سنوْن باشون ساغ اوْلسون !

از بعدِ ما وجود تو دور از گزند باد

دوْنیا قضوْ-قدر ، اؤلوْم-ایتیمدى

دنیا همه قضا و قدر ، مرگ ومیر شد

دوْنیا بوْیى اوْغولسوزدى ، یئتیمدى

این زال کى ز کُشتنِ فرزند سیر شد ؟

حیدربابا ، یوْلوم سنَّن کج اوْلدى

حیدربابا ، ‌ز راه تو کج گشت راه من

عؤمروْم کئچدى ، گلممه دیم ، گئج اوْلدى

عمرم گذشت و ماند به سویت نگاه من